Zeynep Aydemir’in Mektubu

Bülent Erkul’a

İLK AŞK

Sene 1979. Kış aylarındayız. Yine tezgah üstü sohbetlerine dalmışız arkadaşlarla. O zamanlar böyle maçtı, karı-kızdı, modaydı değildi muhabbetler. Siyaset tartışırdık. Bizim manav çırağının yüksek sesle okuduğu kitapları konuşurduk. Akıllıydık. Mevsimin en güzel meyveleri sayılırdık. Zira o zaman teknoloji gelişmemiş, buluşlar bulunmamış, kimyasallarla görünüşler değiştirilmeye çabalanmıyordu. Her şey olabildiğince doğaldı. Tabii biz de.

Neyse;
Ben o devire dalarsam çıkamam. Kısaca güzel zamanlardı tüm karmaşasına rağmen. Benim asıl anlatacağım ilk aşkım!

Dedim ya arkadaşlarla koyu sohbetteyiz. İçeri biri girdi. Bir şeyler istedi, ama ben duymuyordum çünkü türk filmlerinin fon müziklerinden biri girmişti devreye. Elini yanımdaki arkadaşa uzattı! Benim de öyle ellerim olsaydı ya? Uzun parmaklarım. Aynı bu abiye benzemeliydim. Ne yapmalı ne etmeli kanına girmeliydim.

İşte ben o gün, daha portakalda vitaminken aşık oldum babama!!!

Çok zor bekledim kavuşmayı. Sabrettim, melekler gibi güzel annemin içinde kıpırdanıp durdum. Babam şiir okudu, annem türkü söyledi, karartılmış gecelerde. Gerçi benim için hep loştu ortam ama onların sesiyle ışıl ışıl oluyordu ruhum.

Sonra hafıza kaybına uğradım galiba. Birkaç sene yok hafızamda. Ne kadar yokladıysam da bana anlatılanları gözümde canlandırmaktan başka bir şey gelmedi elimden. Ama yine de biliyorum; hiç bitmeyen bir aşkla sevdim ben onu.

Çubuklu pijamaları ve gözlükleriyle maça dalmışken sevdim, takım elbisesi ve harika kokusuyla yollarda kolkola gezerken sevdim.

Ağladığımda -hem de dünyevi aşklarım için- beni teselli etti. Ciğerlerime zarar veriyor olduğumu söylediğimde çok kızdı ama içine attı. Saat kaçta eve gelirsem geleyim hep uyanıktı, hep bekledi. Hatta bir kere sarhoş bile gitmiştim eve. Bütün gece sanki hastaymışım gibi başımdaydı. 

Ellerini hep omzumda hissettim. Yoo… Hiç tutmadı. Ama biliyorum ki ne zaman düşecek olsam tutacak. O orda!
Sinirlendiğinde bir bakışı var kiii… “nasıl böyle bir şey yapmış olabilirsin?”in hayalkırıklığı ile karışık. Girecek yer dibi bulamazsın, yaramazsın yeri, dibine giremezsin. Ruhun boşalır, korkmak değil bu. Onu incitmiş olmanın verdiği rahatsızlık. 

Öfkeler de biriktirdim içimde ne yalan söyleyeyim. Ama her biri için teker teker açıklama yaptı. “Bu benim hayatım sana ne?” de diyebilirdi. Demedi. “Bu” hep bizim hayatımız oldu, ayrı yerlerde ayrı hayatları yaşarken bile…

Ayrı yerde… Ayrı hayatlar… Benim babam çok güzel el sallar biliyor musunuz? Taaa otobüs gözden kaybolana kadar… Ufacık olana kadar hep görürüm elini. Başını öne eğer, kolunu göğe uzatır. Her defasında, otogardan çıkarken otobüs, gözlerim dolar. Gittiğim yer neresi olursa olsun. Bazen sırf bu yüzden gelmesin isterim. Ama gelmediğinde yine de hayali oradadır ve benim gözlerim yine dolar.

Çok güzel konuşur. Sabırlıdır. Öğretir. Defalarca… Hiç bıkmadan. Ve en güzeli de ne biliyor musunuz? Ağzından hiç “Ben dememiş miydim sana?” cümlesini duymadım. Ama biliyorum ‘bana demişti’ o başka. Ben hep burnumun dikine gittim. O da bunu hep biliyordu. Memleket küçük, babamı tanıyan çok. Eminim neler neler gitmiştir kulağına ama bir kez olsun beni o dedikodular yüzünden suçlamadı. 

Farklıyız birbirimizden. Mesela o ev hayatını ve düzeni sever, mantıklıdır, duygusaldır ama hiç duygusallığını karıştırmaz işlerine. Ben taa annemin karnında bile dağınıktım. Kordonu boynuma geçiririm, kollarıma dolarım, yerini beğenmem değiştiririm… Düzenli olmayı severim ama kendi oluşturduğumu, başkasınınkini değil. Rahat edemem. Mantıklı?! I-ıh. Değilim. Duygusal da sayılmam pek. Ne idüğü belirsiz bir karmaşayla yaşıyorum. Asla babamın hayal ettiği gibi bir evim olacağını sanmıyorum. Armut koltuklar, abuk subuk masalar falan olacak benim evimde. Evde oturmayı da sevmem. Evde olmayı sevmem yani. İlerde bu değişir mi bilmiyorum ama daha şimdiden değişmemesini umuyorum. 

Ha ellerim mi? Tıpkı babamınki gibi. Zaten en çok ellerimi seviyorum!

Reklamlar
Bu yazı Uncategorized içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s