Merve Ilgaz’ın mektubu

Mustafa Bey’e

Sana babacığım diyemeyeceğim, istesemde bunu yapamam çünkü sen beni ve kardeşimi biz daha küçücük bir çocukken bırakıp gittin. Ben 7 yasındaydım, kardeşim 1 yaşında. Üzüntülü, kederli, yenik, dövülmüş, evsiz, issiz bir anneyle bizi ortada bıraktın. Allah’tan anneannem ve dedem açtılar kapılarını bize ve bizim hiç evimiz olmadı!
Annem çalışmak zorunda kaldığı için bizi annemizden de mahrum bıraktın! Akşam temizlik yapmaktan yorgun düşmüş olarak gelen, gizli gizli ağlayan bir anne bıraktın geride! Bir tek erkek kardeşim vardı. Oyun oynardık hep, şimdi 20sene sonra büyüyüp sana tıpatıp benzeyen!
Sen diyeceksin ki siz kaçtınız benden, annen kaçırdı sizi benden. Ama diyorum ki neyse ne, sen bu durumu kabullendin ve bizi sevmemeyi seçtin. Bunu denemedin bile! Biliyorum bu yazdıklarımı anlamayacaksın, benim kafamda bir suru baba figürü var sen hiç biri olamazdın. Bizim kaderimizde babasızlık varmış baba! Ve hayat “baba” olmadan ne kadar zormuş bilmek ister misin?
Önce büyük bir boşluk hissedersin içinde, kimselere de güvenemezsin. Sevgiye çok açken, olur olmadık adamlara güvenip beni senin yerine sevmelerini, olması gerektiği gibi sevmelerini bekliyordum. Ve ne oldu biliyor musun baba? Hepsi beni terk etti ya da ben anlayıncaya kadar duygularımla oynadı. Kimse bana anlatmadı ki neyin doğru neyin yanlış olduğunu, neyin gerçek neyin sahte olduğunu… Ben hepsini yaşayarak, defalarca düşerek kendi kendime öğrendim baba! Yani anlayacağın kendi kendimin babası oldum!
Sen ki. Yıllar sonra çok uzun yıllaar sonra cıkmış ortaya gel beni affet diyorsun! Bana tüm bunları yaşattığın için ben bile utanıyorken seni nasıl affedebilirim? Bana kimse sımsıkı sarılmadı, öpmedi koklamadı, arkamda durmadı sevmedi aramadı sormadı ve yıllar sonra artık yüreğim sana taşlaşmışken bunu benden hangi yüzle istersin baba!
Sana çok kızgınım. Senin kızın olduğum için de çok şanssızım ve üzülüyorum. Senden hiçbir beklentim yok, sana inancım da yok. Diyorum ki. Basitçe… Bazıları iyi bir baba olamıyor işte… İyi bir insan da değilsin çünkü…
Ama bil, bil ki dünyaya getirdiğin bu canlar, çok çalıştı çabaladı iyi okullarda okudu meslek sahibi oldu ve kimseyi kırmayan hak yemeyen zarar vermeyen her şeye rağmen dimdik ayakta durabilen vicdan ve ahlak sahibi bireyler oldular! Sensizliğe rağmen!

 

Bizim için yıllarca çalışmış (hala da öyle ) her şeyimizi eksiksiz kılmış, bize elinden geldiğince kol kanat germiş bir annem varken sana bu yazdığım mektup bile öyle fazla ki!

Reklamlar
Bu yazı Uncategorized içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s